Vandaag stond de tweede editie van de Erik Dekker Classic op m’n wieleragenda. In start- xe8n finishplaats Hoogeveen aangekomen kwam het water werkelijk met bakken uit de hemel zetten, maar doordat ik m’n hoop op "buienradar" gevestigd had bleef ik hier vrij optimistisch onder. Deze site voorspelde namelijk dat de heftige (onweers)buien naar het oosten wegtrokken, gevolgd door een drogere periode. Zo bleef ik nog ruim een half uur in de auto schuilen voor de slagregens en had dus alle tijd om op het gemak m’n ontbijtje naar binnen te werken. Toen de bui eindelijk in zwaarte afnam besloot ik dan toch maar om m’n racefiets uit de auto te halen, in elkaar te zetten en koers te zetten naar de startlocatie. Hier haalde ik m’n stuurbordje, de Bike Chip en routebeschrijving op en constateerde dat het toch weer harder was gaan regenen. "Dan nog maar even ‘n bakkie doen"….zoals er meerderen dachten. Na ook hier weer ruim een kwartier naar de lucht te hebben zitten staren vond ik het wel welletjes geweest en begaf ik me naar de start. Tijdens het oppeuzelen van een koek en een banaan kreeg ik aanspraak van Robert uit Zuidwolde en samen besloten we om toch maar de regen te trotseren en van start te gaan. Het regende gelukkig steeds minder hard en al snel werd het droog, maar dat betekende niet dat onze regenjasjes uitgingen, want zxf3 warm was het namelijk (nog) niet. Via Echten en Ansen bereikten we na ruim 20 kilometer de eerste kasseien. Ook nu profiteerden we (net als vorig jaar) van het smalle klinkerpaadje in het midden van de korte kasseistrook om de steentjes maar te kunnen vermijden. Via het mooiste brinkdorp van Drenthe (Dwingeloo) kwamen we in Lhee terecht en hoewel ons tempo niet slecht was werden we even later ingehaald door een klein pelotonnetje. We besloten om (in ieder geval tot aan de bevoorrading in Hooghalen) aan te pikken, want het fietst toch wel wat makkelijker in het zog van een groepje. Zo gezegd, zo gedaan…. Het tempo lag wel wat hoger, vooral in het aanzetten na een bocht merkte ik dat behoorlijk, maar we trapten lekker mee. De groep pikte onderweg steeds meer xe9xe9nlingen en duo’s op en zo fietsten we met een bont gekleurd gezelschap via Hijken naar de bevoorradingspost in Hooghalen. Hier stonden de vrouw en dochter van Robert hem op te wachten; het was tenslotte vaderdag vandaag! Na een bekertje sportdrank, een Luikse wafel en een banaantje naar binnen te hebben gewerkt gingen onze regenjasjes uit, welke we diep in onze achterzakjes staken, want het weer was nu aanzienlijk verbeterd. Het zonnetje was door het grijze wolkendek heen gebroken en had de temperatuur nu opgestuwd tot een aangenamere waarde: zo’n 15, 16 misschien wel 17 graden (van Piet Paulusma geleerd). Nadat Robert uitgezwaaid was door vrouw en kind vertrokken we weer gewoon samen voor het tweede gedeelte van onze tocht. Langs de noord- en even later de zuidzijde van het Oranjekanaal (wel toepasselijk nu "onze jongens" de gevreesde Italianen en Fransen alle hoeken van het Zwitserse voetbalveld hadden laten zien) werd Elp bereikt, waarna we niet veel later bij Schoonoord terechtkwamen. Dit gedeelte van de route herkende ik niet van vorig jaar (nieuw gedeelte van het 110 km-parcours) en maar goed ook, want anders had ik wxe8l geweten wat ons nu te wachten stond. We werden letterlijk het bos ingestuurd over een kasseistrook van 3300 meter. Deze dingen lagen werkelijk schots en scheef, het gras groeide tussen de ruime openingen door en er was xe8cht geen andere mogelijkheid dan er toch maar overheen te rijden. Nou ja rijden….ik had meer het gevoel dat ik alle kanten opgestuiterd werd. De optie om voor het onverharde gootje langs de kant van de weg te kiezen was er ook niet, want daar stonden om de paar meter grote plassen water. Er zat dus niets anders op dan de handen goed aan het stuur te houden en 3300 meter hxe9lemaal door elkaar geschud te worden. Het fietst niet bepaald prettig, maar het heeft toch ook wel weer z’n charme om mee te maken. Toen ik even later weer gewoon klinkers onder m’n wielen voelde en deze "Hel van het Noorden" voltooid had, slaakte ik nog nxe8t geen kreet van verluchting. Of het aan deze zware kasseistrook lag, aan de tegenwind die nu mee (eigenlijk tegen) ging spelen op het open Drentse landschap, xf2f dat ik gewoon de laatste maand nauwelijks op de fiets had gezeten weet ik niet, maar ik begon er nu aardig doorheen te zitten. Toen we even later bij Wezup ingehaald werden door een klein groepje besloot ik om deze xe8n Robert te laten gaan en alleen door te fietsen. Via de Broekstreekdorpen van Drenthe (Garminge, Balinge en Mantinge) kwam ik in Drijber terecht. Vanaf dit punt begon ik toch wel naar de finish in Hoogeveen uit te zien en was ik voorzichtig begonnen met aftellen….nxf2g maar een kleine 20 kilometer. Langs de mooie Boerveense Plassen bij Stuifzand reed ik via Fluitenberg Hoogeveen weer binnen, waar ik na ruim 110 kilometer moe maar voldaan onder de finishboog doorreed. De tocht heeft duidelijk aan populariteit gewonnen, wat tevens te merken is aan de hele uitstraling eromheen. Ook de deelname van vaders met kinderen lijkt groter te worden (bovendien steunt de organisatie Stichting KiKa, dus ook hun leeftijdsgenootjes) en ik moet zeggen dat het toch wel een leuk gezicht is hoor om onderweg van die mannetjes xe8n vrouwtjes op hun kleine racefietsjes rond te zien rijden.
(bekijk hier de sfeerbeelden)

De Lotto Cycling Tour groepeert het neusje van de zalm van de recreatieve fietstochten in Belgixeb, waaronder de Reuzen van Vlaanderen; een combinatie van een klassiek parcours (een groot gedeelte gaat immers over de route van de Ronde van Vlaanderen) en minder bekende hellingen. Om een vlotte doorgang op de beruchte hellingen met kasseistroken te garanderen had de organisatie de inschrijvingslimiet op 3.000 deelnemers gesteld en zodoende stond ik deze zaterdag al vroeg op de Grote Markt van Ronse (Renaix), ook wel hxe8t hart van de Vlaamse Ardennen (in het zuiden van Oost-Vlaanderen) genoemd. Nadat ik m’n controlekaart en het parcoursplan (klinkt toch vxe9xe9l gezelliger dan "routebeschrijving") in m’n zadeltasje had opgeborgen en m’n stuurnummer aan m’n racefiets bevestigd had vertrok ik in de druilerige regen (bij een temperatuur van nog geen 15 graden) voor m’n xe9xe9rste volledige tocht bij onze zuiderburen. Na kort draaien en keren door Ronse doemde al snel de eerste helling van vandaag op: Fiertelmeers. Een niet zo lange (500 meter), maar wxe8l lastige klim met een maximale stijging van 20% en da’s nou niet bepaald prettig om "koud" uit de start een toertocht zo te moeten beginnen. Enfin….toch bovengekomen, waarna een stukje afdaling volgde. Verderop stond een politieagent (gxe9xe9n verkeersregelaars zoals bij ons in Nederland) op een T-splitsing die me naar rechts dirigeerde. Ik zag ‘m ruim vantevoren en was dan ook allang met remmen begonnen. Echter door het natte gladde asfalt begon m’n achterwiel te slippen en om dit enigszins te corrigeren begon ik voor wat meer bij te remmen. Blijkbaar had m’n voorwiel een scherp steentje van het natte wegdek opgepikt, want meteen volgde er een oorverdovende knal….een klapband. Nu hield ik m’n heftig slingerende fiets helemaal niet meer in bedwang en belandde dan ook even later op het harde wegdek. Gelukkig was de vaart er al uit, maar ik was uitgerekend met m’n "slechte knie" op het asfalt terechtgekomen (gelukkig geen schaafwonden of iets dergelijks) en doordat die knie heel gevoelig is bleef ik toch nog even – enige krachttermen uitroepend – op het asfalt zitten. Nadat de behulpzame agent gexefnformeerd had hoe het ging nam ik de schade aan m’n fiets op. Gelukkig viel dat alleszinds mee; alleen een kapotte buiten- xe8n binnenband. Een vriendelijke toeschouwer vertelde me nog dat er twee fietsenmakers dicht in de buurt zaten, maar al lopende in die richting bleef ik toch last van m’n knie houden en besloot (mede uit voorzorg) om het dan ook maar verder voor gezien te houden. Zxf3 zat deze tocht er na een kleine 5 kilometer xe0lweer op en dus geen Oude Kwaremont, Paterberg en Koppenberg vandaag. Volgend jaar (hopelijk) beter! 

Na de deceptie van vorig jaar vanwege rugklachten moest dit keer letterlijk alles wijken voor de zeventiende editie van Limburgs Mooiste. Er werd een wijnproeverij in Arnhem afgezegd en ook de weergoden maakten gxe9xe9n indruk op me. Na twee weken van mooi weer trok er juist vandaag een regendepressie over ons kikkerlandje. Mark stond om half zeven voor de deur en nadat ik met veel pijn en moeite m’n racefiets beneden had gekregen (de lift weigerde namelijk dienst) vertrokken we in de stromende regen richting Zuid-Limburg. Onderweg nog even "buienradar" op m’n mobieltje gecheckt wat ons toch weer wat positiever stemde, want de buien leken Zuid-Limburg te verlaten. En inderdaad….xe9xe9nmaal in Landgraaf aangekomen was het droog. Ik had nog twee seconden getwijfeld of ik vandaag in korte mouwtjes aan zou treden, maar een blik naar de dreigende lucht boven ons besloot me om toch maar m’n regenjasje aan te trekken (bovendien was het met zo’n 15 graden nou ook weer niet bepaald overdreven warm te noemen). Zo vertrokken we fietsend naar Megaland, waar onze rugnummers en routebeschrijving klaar lagen. Nadat de rugnummers opgespeld waren en we een knip in ons gele stuurlintje kregen, reden we (droog) onder de startboog door voor onze 100 kilometers van "Limburgs Sjoenste". Via de Ridderweg in Heerlen reden we naar de Putberg in Ubachsberg, waar het dan toch begon te regenen. Hierna werd het derde klimmetje van vandaag bereikt, de Vrakelberg in Voerendaal en via de Koulenberg en Opscheumer (beide in Ransdaal) reden we richting Schoonbron. Jxe1wel, de Keutenberg met z’n eerste zxe9xe9r steile stuk van 22% (!) stond ook vandaag weer op ons klimprogramma. Gelukkig was het niet zxf3 druk, want de 150 kilometer-route beklom "Limburgs gemeenste" namelijk vanuit Stokhem (Dode Man). Bovenop het plateau kwamen deze twee routes weer samen, waarna we gezamenlijk via Schin op Geul de eerste controle- en pleisterplaats in Gulpen bereikten. Het was gelukkig weer gestopt met hard regenen en de lucht begon langzaamaan van donker- in lichtgrijs te veranderen. Na een krentenbol en plakje onbijtkoek verorberd te hebben reden we de Ingbergrachtweg op en via de dorpjes Ingber, Scheulder, IJzeren en Sibbe op het plateau van Margraten denderden we even later Valkenburg aan de Geul binnen. Hier "doemde" namelijk de Cauberg op. Via Vilt, Margraten en Bemelen (afdaling Bemelerberg) kwamen we in Cadier en Keer terecht waar de Trichterweg beklommen moest worden. Na de gevaarlijke afdaling van de xd6renberg reden we via Eckelrade, Sint Geertruid en Mheer door Noorbeek, waarna we met de beklimming van Schey in Slenaken terechtkwamen. Hier stond de Loorberg op het programma; door het slingerende parcours en het uitzicht toch wel xe9xe9n van de mooiste klimmen van Limburg. Na zo’n klim moet je natuurlijk nog even nagenieten xe8n dat deden we dan xf3xf3k….op ‘t terras van Hotel Heijenrath met een kopje koffie xe8n een stuk overhxe9xe9rlijke Limburgse vlaai. Nu kregen we met hxe8t mooiste stukje van de route te maken….qua uitzicht dan, want op het plateau van Landsrade keken we zeer fraai over het glooiende Zuid-Limburgse heuvellandschap heen. We konden hier nog even wat langer van genieten, want bovenop de Gulperberg was een controle- en pleisterplaats ingericht. Na een banaan en een flesje sportdrank gescoord te hebben stortten we ons naar beneden naar Partij. D’r moest natuurlijk ook weer geklommen worden en met de Kleeberg in Mechelen en de Boomerberg in Vijlen deden we dat dan ook. Bij Mamelis moesten we even met onze voeten aan de grond, want hier passeerden we een hxe9xe9l smal beekje over een nxe8t zo smal bruggetje. Over een stukje onverharde blubberweg (waren we dan toch op de mountainbikeroute terechtgekomen?) werd de grens met Duitsland bereikt, om zo ook nog even de Benedictusberg mee te pikken. Na een uitstapje door het Duitse Orsbach reden we bij Bocholtz weer op Nederlandse bodem waar we via Simpelveld in Huls weer met een klimmetje te maken kregen, de Bouwerweg. Nu begon het weer stevig te regenen maar gelukkig was het nog maar een klein stukje tot aan de finish. Na Ubachsberg reden we Heerlen in waar Imstenrade het laatste klimmetje van de dag was. En zo reden we na ruim 100 kilometer over de baan op het terrein van Megaland, waar we werden opgewacht met een hxe9xe9rlijk versgetapt Gulpener biertje. Ondanks het weer een fraaie tocht over verkeersarme en toeristisch zeer aantrekkelijke wegen in Zuid-Limburg met tal van bekende xe8n onbekende beklimmingen….xe8n gelukkig allebei zonder pech, want we hebben tientallen onfortuinlijke deelnemers langs de kant van de weg met lekke banden zien staan….al met al inderdaad Limburgs Mooiste!

Ieder jaar wordt op Hemelvaartsdag de Steven Rooks Classic georganiseerd en zo dus ook weer dit jaar. Vorig jaar betrof het mijn vuurdoop voor deze cyclo-toeristische tocht en dit jaar besloot ik me meteen in te schrijven (ik was xe9xe9n van de eersten, want ik kreeg startnummer 78 toebedeeld) in de veronderstelling dat ongeveer hetzelfde parcours gereden zou worden als in 2007. Dit keer had men echter speciaal vanwege het vijfde lustrumjaar het parcours aangepast. Tijdens mijn inschrijving was de route nog niet helemaal bekend. Had ik dit namelijk wel geweten, dan had ik me waarschijnlijk twee keer achter m’n oren gekrabd om mee te doen, want ik ken m’n "klimbeperkingen". De tocht van vorig jaar was al zwaar, maar stelde in vergelijking met dit jaar eigenlijk niet veel voor. Ik zat echter nog wel met een groot probleem; ik werd ingeroosterd voor vier nachtdiensten en zou er Hemelvaartsdag pas uitkomen. Gelukkig bood Mark me de helpende hand en nam dit blok nachtdiensten (tegen twee goede flessen wijn) over….klasse! Omdat de vorige keer al om 5 uur de wekker ging besloot ik het dit jaar xe9xe9ns anders te doen: ik had een kamer geboekt in het NH Hotel Maastricht, de start- xe8n finish locatie van de Steven Rooks Classic….ideaal! Het hotel was helemaal volgeboekt met deelnemers en bij het speciaal geserveerde "sportdiner" (een zeer uitgebreid pastabuffet) zat ik in een grote ruimte met allemaal jonge afgetrainde koppies en voelde me dan ook niet helemaal op m’n gemak. Na dit sportdiner besloot ik m’n startbewijs (nummerbordje, Bike Chip en routebeschrijving) in het naastgelegen MECC Maastricht op te halen, waarna ik ‘s avonds op m’n luxe hotelkamer de halve finale Champions League wedstrijd tussen Chelsea en Liverpool lag te kijken. Al met al een totale andere tijdsbesteding op deze Koninginnedag dan koekhappen en zaklopen. Na op Hemelsvaartsdag in een bomvolle eetzaal het onbijt te hebben genuttigd nam ik om iets voor half negen m’n plaatsje in aan de start. Toen even later de bel geluid werd vertrok het deelnemersveld (met onder andere Aart Vierhouten, Maarten Tjallingii, Max van Heeswijk, Roxane Knetemann en Arnold Stam) in de richting van Gronsveld. Hierna kregen we een andere aanloop richting Belgixeb dan de routebeschrijving aangaf, want de goed herkenbare rood-witte bolletjes pijlen stuurden ons nu toch echt door Sint Geertruid en Mheer en niet via Mesch. Waarschijnlijk om nog even wat extra heuveltjes mee te pakken….altijd lekker. In Noorbeek, werd het complete peloton nog even opgehouden door de plaatselijke schutterij en harmonie, vanwege het Koningsvogelschieten. Toen dit vervaarlijk uitziende en zwaar bewapende gezelschap voorbij geslenterd was en we weer veilig verder konden werd de grens gepasseerd en reed ik even later door het Belgische Sint-Martens-Voeren. Vooral in dit eerste gedeelte werd ik op de winderige Nederlandse en Belgische heuveltjes links en rechts ingehaald alsof ik er niet stond en vroeg me dan ook sterk af waar ik in hemelsnaam aan begonnen was….de moed begon me aardig in m’n wielerschoentjes te zinken. Waarschijnlijk waren dit de "heren hardrijders" die een snelle tijd neer wilden zetten, want hierna begon ik (zo af en toe) zxe8lfs mensen in te halen! Bij Sint-Pieters-Voeren begon na ruim 20 kilometer de xe9xe9rste serieuze klim (alsof ik tot nu toe niet uit het zadel was geweest)….xe8n wat voor xe9xe9n! Rullen, een klim van 600 meter lengte met een maximaal stijgingspercentage van 17% in de staart van de klim. Hier zag ik aardig wat mensen afstappen en doordat ik wel fietsend de top kon bereiken had ik m’n eerder verloren moed weer helemaal teruggewonnen. Bovenop de top reden we meteen het Vlaams Gewest uit en Rxe9gion Wallonne binnen. Via Saint-Jean-Sart en Froidthier werden de kasseien in Clermont bereikt, waarna in Limbourg na 40 kilometer de tweede kuitenbijter mij opwachtte; de 2 km lange Cxf4te de Ville Haute. Na de 19% over kasseitjes liep de klim redelijk goed door, maar helaas moest iedereen even later toch van de fiets af. De organisatie had bovenop de top namelijk een ravitailleringspost ingericht. Een nogal onhandige plaats bleek achteraf, want de klim liep helemaal vast met de (toen ik hier aankwam) honderden deelnemers en het gewone lokale verkeer. De politie was inmiddels al gearriveerd om het verkeer een beetje in banen te leiden, maar hier was absoluut gxe9xe9n beginnen aan! De wanhoop uit de ogen van de Franstalige agent sprak dan ook boekdelen. Hierna werden de routes (114 km en 164 km) opgesplitst en sloeg ik rechtsaf naar Hxe9vremont. Hier voelde ik de eerste spetters op m’n gele regenjasje, wat ik uit voorzorg maar had aangetrokken en wat in de afdalingen tevens een uitstekende windbreker was. Gelukkig zette dit buitje niet echt door en doemde de volgende klim alweer op: Rampe de Renouprxe9. Met 19% begint deze klim ronduit zwaar, maar na 200 meter flink doorzwoegen en stampend op de pedalen zijn de resterende beboste 1,5 km "redelijk" (6 tot 8%) te doen….zxe8lfs voor mij. Bovengekomen in het dorpje Andrimont volgde een lange afdaling richting Dison, waar onder het luid geklapper van m’n regenjasje m’n tellertje nxe8t niet de 70 km/uur haalde (68,8 km/uur om precies te zijn). In Dison aangekomen werd ik door een tegemoetkomende automobilist met armgebaren uit z’n openstaande raampje tot voorzichtigheid gemaand en even later bleek waarom. Een paar honderd meter stond het verkeer vast en toen ik er voorzichtig langs manouvreerde zag ik een deelnemer roerloos op het asfalt liggen; een bloedspoor sijpelde over de straat omlaag. Gelukkig waren er net twee ambulances gearriveerd, waar uit xe9xe9n van beide een brancard werd geschoven. Dit zag er xe8cht niet goed uit….om maar niet te zeggen slecht en hoop dan xf3xf3k van harte dat de verwondingen van deze man achteraf mee zijn gevallen. Ik merkte gelijk dat dit beeld nogal een impact op me had, maar ook op andere deelnemers. Iedereen sprak met elkaar, was behoorlijk ontdaan en de snelheid was tot nagenoeg tot "nul" teruggelopen. Zo reed ik rustig pedalerend door tot aan de voet van de Cxf4te de Mont, waar ik na 60 kilometer weer vol op de pedalen en uit het zadel moest. Zwoegend op vooral de eerste 400 meter van 14 tot 16% vroeg ik me af of dit zo tot aan de top doorging, maar hierna begon de klim gelukkig wat af te "vlakken" naar 4 tot 7%. Via Petit-Rechain kwamen de routes in Xhendelesse weer samen en werd koers gezet richting Jose en Herve, waar de lucht nu angstvallig dichttrok. Ter hoogte van Chxe2teau Bolland barstte er een hoosbui los, maar gelukkig was de tweede ravitailleringspost niet ver weg, waar ik onder een afdak heb staan schuilen. De temperatuur zakte in deze bui ook merkbaar, wat duidelijk aan m’n benen te voelen was. Tot aan deze kleine 80 kilometer zat het weer, op de harde wind na dan, niet tegen en was het met zo’n 14 graden best lekker fietsweer. De laatste druppels uit deze wolkbreuk afgewacht te hebben stapte ik weer op m’n fiets en kreeg gelijk met 17% van de Thier Fouarge te maken….xe8n dat klimt niet lekker (nogal zacht uitgedrukt) met koude benen! Het is dat de klim met 600 meter lengte niet overdreven lang is, maar het stijgingspercentage blijft met 11 tot 15% tot aan de top vrij hoog. Nadat ook deze klim overwonnen was wist ik dat er nog xe9xe9n zware klim op me lag te wachten: namelijk Les Waides bij Neufchxe2teau, na ruim 90 kilometer. Veruit dxe8 zwaarste beklimming van vandaag, zowel qua lengte (2,5 km met een kleine afdaling meegerekend) als qua stijgingspercentage wat vanaf 7% alleen maar blijft oplopen tot 14% in de staart van de klim. In het gehucht Les Waides (halverwege de klim) denk je dat je er dan eindelijk bent, maar nadat je hier rechtsaf slaat blijkt dat die zucht van verlichting vxe9xe9l te vroeg geweest is. Je ziet dan namelijk dat de klim nog enkele honderden meters steil (14%) omhoog loopt. Zweetdrupels liepen uit m’n helm langs m’n gezicht omlaag en ook m’n shirt voelde ik nat worden van het zweet (het zonnetje was inmiddels lekker doorgebroken). Zwoegend en met m’n verstand op "nul" (da’s voor mij niet zxf3 moeilijk) bereikte ik dan toch de top (zie hier), waar een fraai panorama over de Voerstreek m’n beloning was. Hierna volgde de oversteek naar het plaatsje La Heydt, waarna de slingerende afdaling naar Warsage werd ingezet. Via ‘s Gravenvoeren bereikte ik Vlaamstalig Belgixeb om even later in Eijsden over Nederlandse kasseien te mogen rijden. Nu was het nog een kleine tien kilometer naar Maastricht, waar ik na 114 kilometer onder de finishboog doorreed. En zo had ik deze loodzware, maar mooie tocht over fraaiere wegen dan vorig jaar ook weer in m’n vermoeide benen en op m’n palmares staan. Dit blijft ondanks de zwaarte van het parcours toch veruit mijn favoriete toertocht en hoop ‘m dan ook nog een aantal jaren te mogen rijden!
(bekijk hier de sfeerbeelden, waar m’n gezwoeg op de laatste klim ook nog hxe9xe9l even te zien is)

Naschrift: De onfortuinlijke deelnemer die na de afdaling in Dison roerloos op het asfalt lag was met een snelheid van ongeveer 50 km/uur de macht over zijn stuur verloren op het moment dat hij over een verkeersdrempel reed. Het bloed was afkomstig uit diepe wonden in zijn gezicht. Afgezien van een gebroken jukbeen, gebroken hand, hechtingen in het gezicht en flinke schaafwonden is hij er gelukkig nog redelijk goed van afgekomen. (bron: gastenboek Steven Rooks Classic)

Omdat het dit laatste weekend van april goed (fiets)weer beloofde te worden, maar vooral om nog wat trainingskilometers in de benen te hebben voor de Steven Rooks Classic van aanstaande donderdag (Hemelvaartsdag), besloot ik eerder deze week de kalender van de Nederlandse Toer Fiets Unie (NTFU) maar eens te raadplegen. M’n oog viel op deze 27ste versie van de Reichswaldtour, georganiseerd door TC De Liemers in Zevenaar. Onderweg naar Zevenaar nog wat regen gehad; dxe1t hadden de heren weerdeskundigen niet voorspeld! Gelukkig was het bij de start aan de atlethiekbaan van Zevenaar droog, maar een blik naar boven zag een zwaar bewolkte hemel en de temperatuur was nou ook nog niet bepaald "je van het" te noemen. Na me ingeschreven te hebben voor de 125 kilometer klikte ik m’n schoentjes in de pedalen en vertrok ik met het eerste stempeltje op de controlekaart richting Pannerden. Via Aerdt kwam ik in Tolkamer terecht en de route vervolgde langs de Rijn naar Spijk, waar langs de winderige Spijksedijk de Rijn dus xe8cht Nederland binnenstroomt (xe8n niet bij Lobith). Inmiddels was ik in Duitsland beland en kreeg met het eerste klimmetje van de dag te maken, de Elterberg. Na de klim en het oude kerkje in Hoch Elten ging het nu over een klinkerweg behoorlijk bergaf. Mede door het hevige getril en een ontwijkende manouvre vanwege een kuil schoot m’n ketting eraf en zo stond ik na ongeveer 25 kilometer het smeer van m’n handen enigszins in het gras langs de kant van de weg af te vegen. Weer opgestapt voerde de route me over de "groene grens" terug in Nederland en via Stokkum en ‘s-Heerenberg ging het op de Molenbult in Zeddam weer lichtjes omhoog. Hierna werd via een fietspad in de richting van Beek het Bergherbos, waar vanaf Hoch Elten als het ware omheen gereden werd, doorkruist en zodoende ook het Montferland overgestoken. In Beek was in Restaurant Brasserie Cafxe9 "De Roos" na zo’n 45 kilometer de eerste controlepost ingericht. Na hier het (ketting)smeer van m’n handen gewassen te hebben en met een stempeltje rijker ging het verder naar Klaphek en Borghees en was ik weer in Duitsland terechtgekomen. In dit gedeelte sloot ik aan bij een stel van mijn leeftijd en gezamenlijk ging het in de richting van de Rheinbrxfccke bij Emmerich am Rhein. Hier bleken we ergens een bordje gemist te hebben, maar gelukkig had de vrouwelijke helft van het stel parcourskennis en zo stonden we korte tijd later onderaan deze imposante Rheinbrxfccke en gingen we al "klunend" via het talud omhoog om zo op het fietspad terecht te komen. Exe9nmaal op de Rheinbrxfccke zelf reden we over een sleufje waardoor xe9xe9n van m’n bidons uit de houder vloog en zxf3 het water van de Rhein in kletterde. Na de brug ging het met tegenwind in de richting van Griethausen, Wardhausen en Dxfcffelward. Of het aan het mindere gewicht van dat xe9ne bidonnetje lag weet ik niet, maar in dit lange stuk tegen de wind in merkte ik aan m’n metgezellen dat ze het knap moeilijk hadden en door op kop te blijven rijden probeerde ik ze maar een beetje uit de wind te houden. Na Dxfcffelward werden we door een groepje ingehaald en doordat we aan konden pikken kwam ik nu zelf ook weer een beetje uit de wind te zitten. Helaas duurde dit niet al te lang, want na ongeveer 75 kilometer bereikten we op een klimmetje bij Donsbrxfcggen de tweede controlepost. De groep splitste zich hierna op (waarschijnlijk hadden de "hardrijders" afgesproken om vanaf hier hun eigen gang te gaan) en ook ik besloot maar om alleen m’n weg te vervolgen. Via een zeer slecht fietspad met allemaal steentjes, grind en zelfs keien kwam ik in de buurt van Frasselt terecht. Hier had ik blijkbaar xe9xe9n (of meer) bordje(s) gemist, want ik reed ineens door Kranenburg (ten oosten van Groesbeek en Nijmegen). Gelukkig zag ik een eindje voor me twee fietsers rijden, die ik na een korte achtervolging inhaalde en omdat er xe9xe9n een shirt droeg van de organiserende TC De Liemers besloot ik voor de zekerheid toch maar even te vragen of dit de 125 kilometer-route was. Niet dus!….ik was op de 165 kilometer-route beland xe8n dat vond ik vandaag toch xe8cht nog iets teveel van het goede (over twee maandjes misschien, maar nxfa nog niet). Nadat de man me vertelde dat ik terug moest naar Frasselt (en mocht ik de bordjes niet meer kunnen vinden dan moest ik Kleef en Emmerich aanhouden) kneep ik m’n remmen dicht en draaide om naar Frasselt. Na een extra rondje door Frasselt op zoek naar routebordjes besloot ik dan toch maar om koers te zetten in de richting van Kleef (Kleve volgens de Duitse borden). Gelukkig zag ik ineens in de verte een fietser rijden en toen ik ook weer de bordjes langs de kant van de weg zag hangen wist ik dat ik weer goed zat. Inmiddels was het Reichswald bereikt en over de pittige Geldernberg reed ik dieper dit bosgebied in. Na het bos te zijn uitgereden en onder Kleve door gefietst te hebben was in Bedburg-Hau bij Restaurant "Haus Scheidtweiler" de laatste controlepost van onderweg ingericht. Dit punt zou ik (volgens de routebeschrijving) bereikt moeten hebben na 95 kilometer en hier kwam ik er dus achter dat ik ruim 20 kilometer omgereden had. Pfff….dat zou betekenen dat ik vandaag aan het eind van de rit 145 kilometer op m’n tellertje zou hebben staan. Met een energiereep achter m’n kiezen en m’n enige overgebleven bidon van water te hebben voorzien stapte ik weer op en via Qualburg stond ik enige tijd later weer aan de andere kant van de Rheinbrxfccke bij Emmerich am Rhein. Gelukkig kwam nu het zonnetje ook lichtjes door de bewolking heen tevoorschijn en ondanks dat ik m’n benen al behoorlijk begon te voelen fietste dat toch een stuk aangenamer. Na Emmerich am Rhein passeerden de plaatsnaambordjes van Hxfcthum en Elten de revue, waarna ik in Babberich weer op Nederlandse bodem reed. Het laatste stuk naar Zevenaar ging weer tegen de wind in en hier ging m’n kaarsje toch wel langzaam uit, maar enige tijd later stond ik na ruim 145 kilometer moe maar voldaan aan de finish van deze 27ste Reichswaldtour. En zo had ik wxe9xe9r een stukje van Nederland (xe8n Duitsland) per fiets mogen bewonderen en ga ik vandezomer op het Scheveningse strand weleens kijken of m’n bidon dan inmiddels aangespoeld is….mooi excuus om lui in de zon te liggen toch?

Doordat we (Mark en ik) er gelukkig ook dit keer weer vroeg bij waren met inschrijven stond vandaag onze tweede Amstel Gold Race op ons programma. De Amstel Gold Race is een mondiaal begrip. Het noemen van de naam van de enige Nederlandse klassieker klinkt niet alleen de wielerliefhebber bekend in de oren; xf3xf3k de toerfietser reageert attent als over deze koers gesproken wordt. De Amstel Gold Race inspireert immers sinds een aantal jaren ook de wielertoerist. In zeven jaar tijd is de Toerversie van de Amstel Gold Race uitgegroeid tot een mega-evenement dat zijn weerga amper kent. Deze zevende editie van de grootste en populairste toerklassieker van Nederland was dan ook binnen twee weken volgeboekt. Dit jaar mochten er uit veiligheidsoverwegingen 12.000 fietsfanaten van start gaan in Valkenburg aan de Geul, traditiegetrouw start- en finishplaats van deze toerklassieker. De Toerversie van de Amstel Gold Race wordt in de regio rondom de fameuze Cauberg over liefst zes verschillende afstanden verreden: 60 km, 100 km, 125 km, 150 km, 200 km en 250 km. Doordat deze voorjaarsklassieker vroeg in het seizoen valt en het dit jaar weer onze eerste grote toertocht betekende, hadden we ons net als vorig jaar ingeschreven voor de 100 kilometer. Na de stuurbordjes en bikechips aan onze stalen rossen bevestigd te hebben begonnen we omstreeks kwart over tien aan de eerste meters van onze tweede Amstel Gold Race. Het weer was niet bepaald slecht slecht te noemen, maar zwaar bewolkt met een temperatuur van 13 graden en een aardig windje was het toch wel wat anders dan vorig jaar. Al gelijk merkten we dat het minder druk was dan vorig jaar, want waar we toen een tijd stil stonden om de de eerste T-splitsing veilig over te kunnen steken, konden we dit keer vrijwel meteen doorrijden. Dat reed gelijk een stuk prettiger en zeker op de Geulhemmerberg (5,8%) die na 2 kilometer beklommen moest worden. Dit keer dus niet met duizenden tegelijk aan de eerste klim beginnen, maar netjes twee aan twee (zoals het volgens de verkeersregels ook hoort). Nadat dit eerste klimmetje van vandaag in de benen zat, vervolgden we onze route via Berg en Terblijt in de richting van Amby (een buitenwijk van Maastricht). Hier gingen we in noordelijke richting langs Meerssen en Bunde, nou niet bepaald het leukste gedeelte van het parcours, maar daar is over een maandje Limburgs Mooiste voor. Op kilometer 18 moesten we in Elsloo op de Maasberg (4,2%) voor de tweede keer op de pedalen. Hier profiteerden we van het feit dat het minder druk was dan vorig jaar, want nu konden we door af en toe rechts in het gootje rijden de vervelende kasseitjes ontwijken; wat toch een stukje prettiger rijdt. Hierna ging het in de richting van Beek, waar de Adsteeg (4,7%) volgde. Niet veel later kregen we in Meerssen de Lange Raarberg (4,3%) voor onze voeten….euhm, onder onze voeten. Via Schimmert en langs Spaubeek, waar Steven Rooks op het trottoir z’n achterbandje stond te verwisselen (xf3xf3k die mannen rijden dus weleens lek), kwamen we na ruim 46 kilometer bij de verzorgingspost in Nagelbeek aan. Na hier op ons gemak een energiereep, krentenbol en natuurlijk de overhxe9xe9rlijke Luikse wafels naar binnen gewerkt te hebben, zetten we onze derrixe8res weer op het zadel voor het laatste lastigere gedeelte van "onze Amstel Gold Race". Dit stuk tot Hulsberg hadden we een aardig tegenwindje, maar doordat we in een groepje terechtkwamen wat gegangmaakt werd door Steven Rooks (nou ja….hij fietste op z’n gemak) merkten we er niet al te veel van. Via Klimmen kwamen we bij Voerendaal terecht, waar de Wachelderberg (3,3%) ons op lag te wachten. Een vrij lange gelijkmatige klim, vxf3xf3ral in het begin, maar daarna volgde met 14% een behoorlijk pittig stukje. De route ging verder langs Ubachsberg, waarna de Fromberg (4,8%) beklommen moest worden. Na de lekkere lange afdaling reden we Schoonbron binnen. Iedere wielertoerist weet wat dit betekent….jxe1wel, we kregen hier de Keutenberg (5,6%) voor onze kiezen….xe8h, onder onze wielen. Na 83 kilometer een zxe9xe9r steil stuk van 22% (!) op te moeten rijden valt zwxe1xe1r tegen, maar ondanks dat ik nog bijna uit balans raakte door een tik tegen m’n achterwiel kwam ik gelukkig wxe9xe9r fietsend boven! De fotograaf had me dit keer gelukkig wel "geklikt". Bovenop het plateau blies de wind weer aardig, maar gelukkig van opzij, dus dat scheelde ook weer. Nu was het nog maar 10 kilometer tot de finish op dxe9 bekendste "berg" van hxe9xe9l Nederland: de Cauberg (7,0%). Dit keer vond ik de toerversie beter georganiseerd dan vorig jaar vanwege het minder aantal deelnemers (2.000 minder dan in 2007) en het feit dat het deelnemersveld na de finish niet "opstroopte", maar rustig verder kon pedaleren naar het finishdorp, waar de Amstel rijkelijk uit de bierpompen vloeide.
(bekijk hier de beelden)

Naschrift: Achteraf was het helaas toch wel een domper op zo’n geslaagd evenement om te moeten lezen dat een 54-jarige toerfietser tijdens het beoefenen van zijn sport en hobby onwel geworden was en als het ware "in het harnas" is gestorven.

zet voor het bekijken van de volgende filmpjes wel eerst even de finishtune van Radio Tour de France uit
(helemaal onderaan de pagina met behulp van de pauze- of stopknop, xf2f demp het geluid door middel van het "speakertje" aan te klikken)

xab xab xab ….te vroeg gejuicht…. xab xab xab                    xbb xbb xbb "Hapklaar" van "Peijenburg" xbb xbb xbb
xab xab xab automobilist versus wielrenner xab xab xab            xbb xbb xbb de wielrenner (Bert Visscher) xbb xbb xbb

Motel en Brasserie de Heek

Na m’n inschrijving voor de zaterdagtocht van de Mergelheuvelland tweedaagse, besloot ik later toch maar eens een slaapplaats in de buurt van de start in Sint Geertruid (Libeek) te zoeken, want dat scheelde namelijk weer zo’n twee uur eerder opstaan. Dxe9 belangrijkste vereiste was natuurlijk wel een veilige opslagplaats voor m’n racefiets en na even zoeken was er in Motel en Brasserie de Heek in Valkenburg aan de Geul nog een kamer beschikbaar….xe8n garage; waar ik dus ‘s nachts m’n racefiets kon stallen. Dichterbij de startplaats in Sint Geertruid was helaas geen optie meer, want de Mergelheuvelland tweedaagse is met 10.000 deelnemers (mountainbike- en racefietsliefhebbers) uitgegroeid tot een groot sportevenement. Bovendien werd op zondag de Grand Prix van Belgixeb op het circuit van Spa-Francorchamps gehouden, waardoor ik vier Engelse Formule 1 fans als "buren" had. Toen ik xe9xe9nmaal een slaapplaats gevonden had, besloot ik me dan toch ook maar in te schrijven voor de toertocht op zondag….ik was er nxfa toch! Motel en Brasserie de Heek ligt op zo’n 1xbd kilometer buiten Valkenburg aan de Geul, aan de rustige weg naar Klimmen en beschikt over een mooi uizicht over het glooiende Zuid-Limburgse heuvellandschap. Nadat ik hier op vrijdagmiddag arriveerde en m’n "rotzooi" op m’n kamer aan de achterzijde van het motel had achtergelaten, besloot ik om de weg naar de startlocatie in Sint Geertruid (Libeek) maar alvast per racefiets te verkennen. Ik had namelijk al van de gastvrije eigenaar een routebeschrijving doorgemaild gekregen en wilde weleens kijken of ik die in m’n grijze massa kon opslaan. Vanuit het motel doorkruiste ik als het ware Valkenburg aan de Geul. Via het Grendelplein en de Daalhemerweg (langs de Fluweelengrot en de kasteelruxefne van Valkenburg aan de Geul), die trouwens nog redelijk omhoog loopt; 2,1 kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 4% (met een uitschieter van 9%) ging het omhoog in de richting van Sibbe. Hierna kwam ik op de weg richting Margraten en via het centrum van Margraten fietste ik door Bruisterbosch, Herkenrade en uiteindelijk reed ik Sint Geertruid binnen (Libeek is namelijk een buurtschap van Sint Geertruid en grenst aan Belgixeb). Al met al toch een stukje van 15 kilometer en nu ik toch op de startlocatie was besloot ik dan ook maar om gelijk m’n startbenodigdheden (een stempelkaart voor beide dagen en twee verschillend gekleurde stuurlintjes; een felroze voor de zaterdag en een gifgroene voor de zondag) op te halen. Zo stapte ik weer terug op m’n met twee fris gekleurde stuurlintjes behangen racefiets richting Valkenburg aan de Geul en had dus alvast 30 extra trainingskilometers in m’n benen voor dit loodzware weekend. 

Zaterdag 15 september: Mergelheuvelland tweedaagse (120 km)

Na lekker rustig opgestaan te zijn uit een "vreemd bed" (het sliep wxe8l lekker trouwens), wandelde ik rond half acht in m’n wielerkloffie buitenlangs het motel naar de eetzaal voor een ontbijtje. Het was nog een beetje mistig xe8n behoorlijk frisjes. Vanuit de eetzaal kon je de laatste mistflarden nog mooi in het heuvellandschap zien liggen. Na m’n innerlijke mens versterkt te hebben vertrok ik zo’n drie kwartier later op m’n racefiets richting Sint Geertruid. Ik had nog in dubio gestaan om een shirtje met korte mouwen aan te trekken, maar daar vond ik ‘t toch txe8 koud voor. Met 15 kilometer xe8n de beklimming van de Daalhemerweg in Valkenburg aan de Geul in m’n benen was ik al flink opgewarmd toen ik aan de start verscheen. Hier kreeg ik een routekaartje uitgereikt en werd iedereen door de organisatie gecontroleerd op het felroze gekleurde stuurlintje, dit om zwartrijders te voorkomen. Na m’n tellertje op "nul" te hebben gezet vertrok ik in de richting van Mesch, het laatste dorpje voordat de grens met Belgixeb werd gepasseerd. Na ‘s Gravenvoeren (Vlaams gewest) passeerde ik niet veel later ook de taalgrens, want Warsage (Rxe9gion Wallonne) was het volgende plaatsje op de route. Hier kreeg ik met La Heydt en even later met de Cxf4te de Neufchateau (die me nog bekend voorkwam uit de Steven Rooks Classic eerder dit jaar) de eerste twee serieuze klimmetjes van vandaag onder m’n dunne bandjes te verwerken. In de afdalingen was ik nu txf2ch maar wxe0t blij met m’n shirtje met lange mouwen, want het was ‘s morgens ondanks het stralende weer nog knap frisjes….zxe9ker als je met ‘n snelheid van zo’n 55-60 km/uur naar beneden raast (‘s middags lag de temperatuur rond de 19 graden). Via Mortreux ging het nu naar Dalhem, waar de organisatie ons in het oude middeleeuwse centrum een steil weggetje met kasseien op stuurden; de Cxf4te de Dalhem. Hier moest je dus in de beklimming ook nog eens goed op het wegdek blijven letten, want die oude "kinderkopjes" lagen er nou niet allemaal even recht bij. Af en toe lagen er zxe8lfs een aantal een stukje dieper weggezonken dan de andere, zodat je ook nog over vaardige stuurmanskunsten moest beschikken. Dat was me trouwens toch al eerder opgevallen dat de wegen er in Belgixeb (Belgique) nou niet altijd even egaal bijlagen (om het nog maar voorzichtig uit te drukken). Bij Saint-Remy splitste de 160 kilometer route zich hier van de 120 xe8n 90 kilometer route af en via Housse stond ik onderaan de Cxf4te de Blegny. Na ook deze klim overleefd te hebben bereikte ik na zo’n 30 kilometer op het terrein van de steenkoolmijn in Blegny de eerste controlepost. Na hier m’n bidon bijgevuld te hebben met water en een stuk banaan en sinaasappel naar binnen gewerkt te hebben stapte ik weer op m’n racefiets richting Mortier, waar de beklimmingen van de Saint Andre, de Trix de Moines, de Julxe9mont en de Cxf4te de Warrimont elkaar snel opvolgden. Vier klimmetjes binnen 8 kilometer; dxede had de (overigens uitstekende) organisatie natuurlijk expres opgezocht voor de "klimgeiten" onder ons! Na de beklimming van de Bushaye bij Charneux reed ik Aubel binnen, waar het in het drukke centrum even goed oppassen was om tussen de langzaam rijdende en stilstaande auto’s door te manoeuvreren. Hierna ging de route naar Saint-Jean-Sart, waar de Cxf4te Saint-Jean-Sart beklommen moest worden. Bovenop deze klim zat een fotograaf langs de kant van de weg plaatjes te schieten van de zwoegende renners en even later kreeg ik van een lieftallige blondine een kaartje in m’n rechterhand gedrukt met daarop het internetadres van deze fotograaf. Ik had liever hxe1xe1r internetadres gehad, maar ja….je kan niet alles hebben natuurlijk. Na het gehucht Rullen gepasseerd te hebben, we waren inmiddels weer in Vlaamstalig Belgixeb aangekomen, was er in het centrum van Sint-Pieters-Voeren na ongeveer 70 kilometer een grote controlepost ingericht, waar een overdaad aan allerlei soorten koeken (xf3xf3k hier wxe9xe9r de overheerlijke Belgische wafels), fruit, water en energiedrank aanwezig was. Na van elke soort koek er xe9xe9n geproefd te hebben en nadat mijn dagelijkse fruitlimiet ruimschoots overschreden was zette ik koers naar De Planck, nadat eerst de Krindael beklommen was. Hier merkte ik voor het eerst dat m’n stuurlint aan de linkerkant los begon te raken. Na door Remersdaal en Teuven te zijn gefietst volgde de beklimming van Gieveld. Hierna was ik weer op Nederlands asfalt beland, want ik herkende het fraaie landschap rond Epen. Na een kleine 90 kilometer kreeg ik hier de 3,6 kilometer lange beklimming van de Camerig te verwerken xe8n dat is normaal txf2ch al een behoorlijke kuitenbuiter; laat staan nxe1 deze afstand! Ik was dan ook blij toen ik boven kwam en aan de afdaling kon beginnen richting Vaalsbroek. Bijna aan het eind van de afdaling zag ik een groepje wielrenners midden op de weg staan die met armgebaren naar beneden aanstormende deelnemers waarschuwden om op te passen. Met m’n handen vol aan de remmen zag ik even later iemand naar de kant van de weg strompelen en een ander verdwaasd op het asfalt zitten. De twee hadden elkaar vermoedelijk geraakt en waren tegen het harde asfalt gesmakt. De verwondingen leken mee te vallen, want ik zag bij beiden geen sporen van kapotte kleding, schaafwonden, of bloed….gelukkig maar ook! Vlak voor Vaals werd ik door een routebordje linksaf gestuurd naar Holset en Vijlen, om via Rott na iets meer dan 100 kilometer aan nog zo’n lange Nederlandse klim te beginnen; de 3,4 kilometer lange Schweiberg. Bijna aan het eind van de klim zag ik de lieftallige blondine van eerder vandaag weer staan, om vervolgens links in de berm de bijbehorende fotograaf te zien zitten, die gelukkig even wachtte met me op de foto te zetten tot de auto achter mij gepasseerd was. De "schone blonde" stak mij weer een kaartje toe, maar helaas….wxe9xe9r niet haar eigen mailadres. Lichtelijk teleurgesteld fietste ik verder naar Auberge de Smockelaer in Heijenrath, waar de laatste controlepost van vandaag was. M’n stuurlint was inmiddels steeds losser gaan zitten, wat me mateloos irriteerde als ik uit het zadel moest tijdens een klim en m’n handen dus bovenop het stuur moest zetten. Na eerst m’n bidons bijgevuld te hebben en alwxe9xe9r een banaan en een stuk sinaasappel verorberd te hebben….die toertochten zijn me txf2ch goed voor je gezondheid!!….wandelde ik op m’n wielerschoentjes de fraai gerestaureerde hoeve binnen waarin Auberge de Smockelaer gevestigd is, om te vragen of ze me daar aan tape of plakband konden helpen. Mxe8t een rolletje plakband wandelde ik weer naar m’n racefiets toe en herstelde provisorisch het loszittende gedeelte van m’n stuurlint; txf2ch al gauw een 20 xe0 25 centimeter. Na voor de zekerheid het plakband een beetje ruwer gemaakt te hebben met een scherp steentje (voor het geval dat als ik weer uit het zadel moest niet met m’n linkerhandschoentje over het gladde plakband uitgleed en met m’n gok op m’n voorwiel terecht zou komen), klikte ik m’n schoentjes weer in de pedalen voor het laatste gedeelte van de tocht. Na de Loorberg te zijn afgedenderd slingerde ik Slenaken binnen, waarna ik links een klein smal weggetje opgestuurd werd; de Schilberg. Oxf3k lekker om na 110 kilometer nog vol op je pedalen te moeten om tegen een stukje van 13% op te fietsen. Zxf3 dacht degene die voor me van links naar rechts slingerde er waarschijnlijk nxe8t zo over en toen hij even later afstapte en ik hem gelukkig voorbij kon op het smalle stukje asfalt, hoorde ik achter me een paar "diepe keelgeluiden" xe8n wist ik genoeg…. Na de beklimming van de Kxfctersteenweg bereikte ik Terlinden en via Bergenhuizen en de beklimming van Mheerelindje reed ik Mheer binnen. Hier volgde ik een stukje van de N593 naar Sint Geertruid, waar de tocht in stijl werd afgesloten met de beklimming van Moerslag. Dit was gelukkig het laatste klimmetje van vandaag, want hierna kwam na 125 kilometer de finish in zicht, waar de deelnemers werden onthaald op de vrolijke klanken van Toutes Directions. Zo bleef ik even gezellig nagenieten van het feit dat ik deze zware tocht volbracht had en lalde vrolijk mee toen "Limburg" van Rowwen Hxe8ze ingezet werd. Hierdoor had ik weer genoeg moed verzameld om de 15 kilometer terug naar het motel in Valkenburg aan de Geul te fietsen, waar de douche hxe9xe9rlijk was en ik even later moe mxe1xe1r voldaan op het zonovergoten terras over het mooie glooiende Limburgse landschap uitkeek.         

Zondag 16 september: Mergelheuvelland tweedaagse (70 km)

Na de zware tocht van gisteren was ik benieuwd hoe en xf2f ik vanochtend wxe8l m’n "vreemde bed" uit kon komen. Nou….dxe0t viel me alleszinds mee!! Ik voelde m’n benen natuurlijk wxe8l na de inspanningen van gisteren, maar had gelukkig geen last van spierpijn. Na een heerlijke douche stapte ik m’n deur uit, op weg naar de eetzaal en zag twee konijntjes voor m’n voeten weghuppelen. Na het ontbijt ging ik weer terug naar m’n kamer om op m’n gemak m’n spullen in te pakken en in de auto te zetten. Na overleg met de vriendelijke eigenaar van het motel mocht ik, hoewel ik vanmorgen de sleutel van m’n kamer weer moest inleveren, m’n auto vandaag gewoon veilig achterop het terrein laten staan. Omdat het vandaag "maar" 70 kilometer zou zijn (in totaal dus met het "ritje" van xe8n naar de start meegeteld 100), besloot ik ietsje later te starten dan gisteren, waardoor de stralende zon de temperatuur ook nog wat op kon stuwen naar een "korte mouwtjes-waarde". Toen ik even later door Valkenburg aan de Geul fietste, was het zonnetje al aardig doorgebroken (het kwik zou ‘s middags zo rond de 21 graden staan). Op de beklimming van de Daalhemerweg richting Sibbe, voelde ik wxe8l degelijk m’n benen. Ik vroeg mezelf dan ook af hoe dat later vandaag wxe8l niet moest gaan worden op die verschrikkelijke Keutenberg, maar ja dat was een zorg van later. Een stukje verder, bovenop het Plateau van Margraten, merkte ik dat het vandaag behoorlijk waaide en dus stond ik dan ook een aantal kilometer later al behoorlijk warm aan de start, dxect keer met een gifgroen stuurlintje. M’n tellertje zette ik weer op "nul" en zo begon ik aan de tweede dag van de Mergelheuvelland tweedaagse. De eerste kilometers bracht me via Mesch, Mariadorp en Rijckholt tot Gronsveld, wat aan de zuidoostkant van Maastricht grenst. Hier was vandaag het Gronsvelderbosch het eerste klimmetje van naam. Vervolgens kreeg ik in Eckelrade de xd6renberg voor m’n kiezen. Dxe0t was met een stukje van 14% dxe9 xe9xe9rste "gemene" van vandaag; wxe0t je overigens pxe0s na een scherpe bocht naar rechts ziet xe8n je dus op tijd teruggeschakeld moet hebben naar je binnenblad om hier niet "geparkeerd" te staan. Vervolgens reed ik Cadier en Keer binnen om daarna door het gehucht Sint Antoniusbank aan de Bemelerberg te beginnen. Een mooie slingerende klim met een fraai gezicht op de mergelwanden aan de oppervlakte. Na ruim 20 kilometer afgelegd te hebben bevond zich hier op het terrein van Camping Mooi Bemelen de eerste controlepost van vandaag. Nadat ik hier m’n dagelijkse portie fruit weer gekregen had, stapte ik op m’n racefiets richting Berg en Terblijt. Via Houthem reed ik even later langs de Geul de eerste straten van Valkenburg aan de Geul binnen. Hier had de organisatie wel een hxe9xe9l leuk uitstapje voor ons in petto, want we werden namelijk de Gemeentegrot ingestuurd om daar onze weg tot aan de voet van de Cauberg te vervolgen! Ik had geen tijd om m’n zonnebril af te zetten en gelukkig reed ik in een groepje de koude donkere mergelgrot binnen, waardoor ik me op het achterwiel van m’n voorganger kon focussen. Achter mij reden een paar dames die hetzelfde deden en die vrijwel de gehele smalle slingerende route "Oxf3h, wat leuk, wat is dxect leuk!" uitriepen. Gelukkig kon de voorste van het groepje de uitgang vinden, want anders hadden we er nxfa nog in een treintje achter elkaar rondgereden denk ik. Zxf3 stond ik na deze bijzondere attractie dus weer mxe8t tuitende oren in het felle zonlicht xe8n onderaan de Cauberg! Dxe9 bekendste "berg" van Nederland stond weer op het routekaartje en aan de opmerkingen van de vele dagjesmensen langs de kant van de weg te horen, moest dit lange zich in het zweet naar boven zwoegende gekleurde lint van bont uitgedoste wielershirtjes een fraai gezicht zijn. Bovenaan de Cauberg ging de route vervolgens via Vilt, Sibbe en Oud-Valkenburg naar Schin op Geul. Hier sloegen we rechtsaf naar Schoonbron xe8n dxect stuk boezemt me nog steeds angst in, want ik wist wat er nxfa volgde….de eerste zxe9xe9r steile 22% van de Keutenberg! Na de Amstel Gold Race was dit overigens pas de tweede keer dit jaar dat ik deze beruchte kuitenbijter beklom xe8n het viel me reuze mee dit keer. Nou blijft dit natuurlijk een "pokkenklim", maar mede doordat het op de klim nu niet zo verschrikkelijk druk was (misschien nxe8t een gunstig tijdstip) xe8n waarschijnlijk de vxe9le kilometers die ik dit jaar al in m’n benen had zitten, kwam ik nu relatief "makkelijker" boven dan tijdens de Amstel Gold Race. Bovenop het winderige plateau sloeg ik linksaf en via de Dode Man (18%) denderde ik met een vaart van zo’n 60 km/uur Stokhem binnen om daar werkelijk vxf2l in m’n remmen te moeten om niet bovenop een auto te knallen, die vreselijk gevaarlijk midden op de weg stond te wachten om op het zeer smalle weggetje naar boven te kunnen. Twee voorgangers die een stukje voor me afdaalden scholden de oudere man werkelijk de huid vol. Met de geur van m’n remblokjes nog in m’n neus was Wijlre het volgende dorp wat ik nog nooit gezien had en waar het zxe9xe9r verleidelijk was om bij de plaatselijke Brand Bierbrouwerij aan te kloppen voor een vers getapt biertje. Txf2ch maar niet gedaan, want ik vraag me af of ik dan de finish wxe8l gehaald zou hebben. Langs de N595 was Wittem het volgende plaatsnaambordje langs de kant van de weg en via Partij doemde de Gulperberg (ook wel Gulpenerberg) op. Op het steile stuk van 15% voelde ik nu toch wxe8l degelijk de zware inspanningen van gisteren xe8n het feit dat vandaag binnen 15 kilometer van elkaar de Cauberg, de Keutenberg xe8n dit "vervelende ding" beklommen moest worden. Gelukkig zag ik aan het eind van de klim de lieftallig blondine van gisteren weer staan. Ook hier deelde ze weer kaartjes uit van de continu klikkende fotograaf aan iedereen die zwoegend bovenkwam, wat me natuurlijk inspireerde om nog eens extra op de pedalen te gaan staan. Bovenop was na ‘n kleine 50 kilometer de tweede controlepost ingericht, waar werkelijk weer van alles te krijgen was; cakejes, stroopwafels, gevulde koeken, Belgische wafels, bananen, sinaasappels, sportdrank, etc. Na hier even heerlijk in het zonnetje uitgerust te hebben met een schitterend uitzicht over het mooie Limburgse landschap vervolgde ik m’n weg weer over het Plateau van Landsrade, waar je een fraai uitzicht op Gulpen hebt en waar de wind vrij spel had. Het stuk van Crapoel, Landsrade tot in Heijenrath was weliswaar vlak, maar het ging hier vol tegen de wind in. Via Slenaken, waar het vanwege de ANWB Kampioenloop in de directe omgeving behoorlijk druk was met zo’n 2.000 wandelaars en je uit moest kijken dat je niet een Nordic Walking stick in je nek kreeg, ging het naar Beutenaken en werd ik vlak voor Euverem de Groenendalsberg opgestuurd. Oxf3k nog een pittig klimmetje met halverwege een stuk van 12 tot 14%. Hierna kwam ik via Reijmerstok op de N598 en volgde deze een klein stukje tot in Terlinden, waar een routepijltje in de richting van Bergenhuizen wees. Hier kreeg ik tussen Noorbeek en Mheer het Mheerelindje (ook wel Grensheuvel genoemd) te verwerken, waar het lijkt dat je na een stuk van 12% de top hebt bereikt, maar waar het na een slinger nog even lekker verder klimmen is. Via Mheer en Sint Geertruid kwam met de Moerslag de laatste klim van vandaag aan bod en na ruim 70 kilometer kon ik in de grote tent in Libeek m’n eindcontrolestempeltje ophalen. Hier werden we opgewacht door de plaatselijk zxe9xe9r beroemde Originaler Bukel Buben, dxe9 Egerlxe4nder-blaaskapel van Sint Geertruid. Deze zxe9xe9r jonge muzikanten gaven me zoveel moed voor de fietstocht terug naar het motel, xf2f was het de harde rugwind op het Plateau van Margraten, maar het leek in ieder geval wel of ik vloog. Ondanks de zwaarte van deze tweedaagse toertocht, mxe1xe1r mede door het schitterende weer xe8n de prima organisatie een zxe9xe9r geslaagde afsluiting van een sportief wielerjaar! De zaterdagversie van de Mergelheuvelland tweedaagse was behoorlijk zwaar en de zondagversie was ook wxe8l pittig, maar door de vele gezellige overvolle terrasjes in de pittoreske Zuid-Limburgse dorpjes, dxede overigens gretig door de deelnemers werden bezocht, had de tweede dag txf2ch een wat ontspannender sfeertje. Het derde weekend van september staat vanaf nu met uitroeptekens in m’n agenda.

"Gerrie, Roxane en ik hebben in 2004 met veel plezier de Steven Rooks Classic te Maastricht gefietst. Het was een superdag, maar helaas bleek dit xe9xe9n van de laatste tochten van Gerrie te zijn geweest. Het was dan ook niet meer dan logisch dat wij als familie trots en verheugd waren dat Steven Rooks en Mirjam Langedijk van MIR Sportmarketing ons benaderden voor een soortgelijke toertocht uit naam van Gerrie in Noord-Holland. De eerste Gerrie Knetemann Classic in 2006 was een prachtige dag! Heel veel leuke en bekende mensen gezien. De organisatie is er in geslaagd om de route te laten gaan langs, voor Gerrie en ons, bekende en memorabele plekken. Vele trainingskilometers van Gerrie en de daarbij behorende zweetdruppels liggen op het parcours. Met recht dus de naam Gerrie Knetemann Classic. Een ieder die ik tijdens deze dag en daarna heb gesproken heeft mij verzekerd dat zij ook de 2007 editie gaan rijden, net als ikzelf uiteraard. We hopen dan ook dit jaar weer veel enthousiaste renners aan de start te mogen begroeten." Aldus het voorwoord van Greet Knetemann in het informatiefoldertje van de Gerrie Knetemann Classic. Als onderdeel van de T-Mobile Tour en ter nagedachtenis aan "de Kneet" besloot ik om me in te schrijven voor deze toertocht. Exe9n van de leuke aspecten aan deze grote toertochten vind ik het fietsen in een totaal onbekende omgeving xe8n met deze tocht in Noord-Holland kwam er vandaag voor mij dan ook weer een stukje bekender Nederland bij. Zo stond ik dan ook rond half negen ‘s morgens in het Sportpaleis Alkmaar om m’n routeinformatie, de "Bike Chip" voor tijdsregistratie en m’n stuurbordje (nummer 147) op te halen. Buiten klonk net het startschot van Greet Knetemann (waarna Steven Rooks de rest van het peloton met een bel uitluidde), toen ik de enveloppe met deze spullen in ontvangst nam. Het was behoorlijk druk en ondanks dat ik iets later startte, moest ik af en toe m’n rechter wielerschoentje uit het pedaal klikken en aan de grond zetten. Vanaf het Sportpaleis Alkmaar ging het richting Egmond aan den Hoef, waarna het lange lint van deelnemers door een fietserstunneltje werd geloost. Een ongelukkige manoeuvre van iemand die waarschijnlijk txe8 hard in zijn remmen kneep deed een aantal deelnemers achter hem xe8n vlak voor me over elkaar tuimelen….met boze blikken xe8n krachttermen in zijn richting tot gevolg. Ook hier ging m’n rechterschoentje dus weer uit het pedaal. Bij Egmond aan den Hoef ging het rechtsaf over het fietspad richting Bergen langs het Noordhollands Duinreservaat. Hier had ik nog nooit zoveel "tegen" en "paaltje" horen roepen als vandaag; waardoor het grote lint van fietsers nog steeds keurig wiel aan wiel bleef rijden en elkaar waarschuwden voor tegenliggers en obstakels. Langs het Bergerbos en over de Duinweg ging de mooie route nu langs de Schoorlse Duinen richting, jawxe8l….Schoorl. Hier vervolgde het parcours door de N9 over te steken en bij Schoorldam de polder in te duiken, waar de wind eerst nog een stuk lekker in m’n rug stond en ik bij een groep hardrijders probeerde aan te sluiten. Deze gingen na een tijdje txf2ch nxe8t iets txe8 hard voor me en zo besloot ik maar om in m’n xe9xe9ntje van groepje naar groepje te "springen", optimistisch als ik was. Zuid-Scharwoude was het volgende plaatsnaambordje wat opdook langs de kant van de weg. Over de N242 en de N507 was ik nu in Heerhugowaard terechtgekomen, waarna net buiten Heerhugowaard in het dorpje Oterleek na 45 kilometer de eerste ravitailleringpost was. Na een banaantje en een mueslireep genuttigd te hebben stapte ik weer op m’n racefiets om de Ringvaart over te steken en deze via de ernaast gelegen Noordschermerdijk te blijven volgen. Na een tijdje werd de 150 kilometer route hier linksaf richting Ursem gestuurd en bleef ik op de 100 kilometer route de dijk volgen. Niet veel later zag ik op de winderige Molendijk iemand in het gras zitten die bezig was om zijn bandje te verwisselen. Ik draaide me nog even om, want ik dacht ‘m herkend te hebben….jxe1 hoor!….het was Wim uit Huizen, die ik tijdens de Vael Ouwe van 30 juni ontmoet had. Ik kneep in de remmen, liep ‘n stukje terug en besloot ‘m mijn hulp xe8n pompje aan te bieden. Nadat Wim z’n nieuwe voorbandje er weer om had liggen reden we vanaf hier gezamenlijk verder richting Driehuizen. Het was wxe8l lekker om vanaf hier samen verder te fietsen, want de wind werd nu ook een geduchte tegenstander. Vervolgens reden we langs een stukje van het Alkmaarder Meer en het fietspad langs de N246 Krommenie binnen, waar na 76 kilometer de tweede ravitailleringspost stond opgesteld. Na een yoghurtdrankje naar binnen gewerkt te hebben, met een koek in onze mik en onze bidons te hebben aangevuld stegen we weer op onze stalen rossen om het laatste stuk af te leggen. In Krommenie kwamen we nog langs de begraafplaats waar "de Kneet" begraven ligt….en da’s toch wel apart hoor. Het laatste stuk was overigens wel hxe8t lastigste stuk, omdat we de wind nu vxf2l tegen hadden en ik nu langzaam begon te merken dat ik de eerste 50-60 kilometer vxe9xe9l te gek had gedaan om van groepje naar groepje te "springen". Via de Krommeniedijk, de Krommenieweg en de Lagendijk reden we nu over een mooi landelijk gedeelte van het parcours, want het voerde ons door de winderige polders, langs kleine plassen en uiteindelijk langs de zuidkant van het Uitgeestermeer richting Uitgeest. Hier kregen we een klein buitje te verwerken en ondanks de grijze lucht en de matige wind mochten we niet klagen over het weer, want het was met zo’n 18 xe1 19 graden lekker fietsweer. Vervolgens reden we door Akersloot en daarna langs de westkant van het Alkmaarder Meer. Via Boekel bereikten we nu de zuidkant van Alkmaar, waar we nog even gemeen omhoog moesten over het viaduct van de A9 heen om aan de andere kant van de snelweg te komen. Op een grindweggetje vlak na het Heilooxebr Bos werden we door twee fotografen opgewacht, die ons op de gevoelige plaat vast legden. Gelukkig voelden we hier zelf niets van en fietsten we verder Alkmaar binnen, waar we na 100 kilometer gezamenlijk de finish bereikten. Een mooie tocht als eerbetoon aan dxe9 letterlijk spraakmakendste Nederlandse wielrenner aller tijden.